AN VI, 25

Mnisi, jest tych sześć przedmiotów dla rekolekcji. Jakie sześć?

Tu, mnisi, szlachetny uczeń wspomina Tathagatę w taki sposób: 'Zrealizowany jest arahatem, doskonale przebudzonym, spełnionym w prawdziwej wiedzy i prowadzeniu się, pomyślnym, znawcą światów, nieprzewyższonym przywódcą osób do opanowania, nauczycielem bogów i ludzi, Przebudzonym, Zrealizowanym'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Tathagatę, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Tathagacie. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

I znów, szlachetny uczeń wspomina Dhammę, w taki sposób: 'Dhamma jest dobrze wyłożona przez Zrealizowanego, widzialna tutaj i teraz a nie (po upływie czasu) zapraszająca do wglądu, naprowadzająca, doświadczana przez mądrych dla każdego osobiście'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Dhammę, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Dhammie. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

I znów, szlachetny uczeń wspomina Zgromadzenie, w taki sposób: 'Zgromadzenie uczniów Zrealizowanego praktykuje w dobry sposób, praktykuje w uczciwy sposób, praktykuje w prawdziwy sposób, praktykuje w odpowiedni sposób; mianowicie, cztery pary osób, osiem typów jednostek – to Zgromadzenie uczniów Zrealizowanego jest godne darów, godne gościnności, godne podarunków, godne ukłonu z szacunkiem, nieprzewyższone pole zasług dla świata'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Zgromadzenie, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Zgromadzeniu. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

I znów, szlachetny uczeń wspomina swoje własne moralne zachowanie jako niezłomne, niezdarte, nienaganne, niezagmatwane, uwalniające, chwalone przez mądrych, wolne od chciwości, wiodące do koncentracji'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina swoją moralność, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na moralności. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

I znów, szlachetny uczeń wspomina swoją własną szczodrość w taki sposób: 'To prawdziwie moje szczęście i zysk, że w populacji uległej obsesji splamienia skąpstwem, przebywam w domu z umysłem wolnym od splamienia skąpstwem, szczodry, o otwartych rękach, ciesząc się rezygnacją, poświęcając się charytatywności, ciesząc się dawaniem i dzieleniem się'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina swoją szczodrość, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na szczodrości. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

I znów, szlachetny uczeń wspomina bogów w taki sposób: 'Są bogowie Czterech Wielkich Króli, bogowie Tavatimsa, bogowie Yama, bogowie Tusita, bogowie rozmiłowani w kreacji, bogowie kontrolujący kreacje innych, bogowie towarzystwa Brahmy, i są wciąż jeszcze wyżsi bogowie. Ja także mam taką wiarę jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką moralność jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką uczoność jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką szczodrość jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką mądrość jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina wiarę, moralność, uczoność, szczodrość i mądrość u siebie i u tych bogów, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na bogach. Oddalił się od chciwości, uwolnił się od niej, wydostał się z niej. „Chciwość”, mnisi, jest desygnacją na pięć obiektów zmysłowej przyjemności. Uczyniwszy to swoją bazą, pewne istoty tutaj, są oczyszczane w ten sposób.

To mnisi, jest sześć przedmiotów dla rekolekcji.

AN VI, 23

Mnisi, „niebezpieczeństwo” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. „Cierpienie” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. „Choroba” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. „Ukrop” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. „Uwiązanie” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. „Bagno” jest destynacją na zmysłowe przyjemności.

A dlaczego, mnisi, „niebezpieczeństwo” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności? Podekscytowany przez zmysłowe pożądanie, ktoś więziony przez zmysłową chęć i pożądanie, nie jest wolny od niebezpieczeństw obecnych w tym życiu i od niebezpieczeństw w przyszłych życiach; zatem „niebezpieczeństwo” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności. A dlaczego „cierpienie” … „choroba” … „ukrop” … „uwiązanie” … „bagno” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności? Podekscytowany przez zmysłowe pożądanie, ktoś więziony przez zmysłową chęć i pożądanie, nie jest wolny od bagna obecnego w tym życiu i od bagna w przyszłych życiach; zatem „bagno” jest desygnacją na zmysłowe przyjemności.

Niebezpieczeństwo, cierpienie, i choroba,

ukrop, uwiązanie, i bagno:

te opisują zmysłowe przyjemności

do których przeciętniak jest przywiązany.

Zobaczywszy niebezpieczeństwo w utrzymywaniu

jako źródło narodzin i śmierci,

będąc wyzwolonymi przez nie-utrzymywanie

w wygaszeniu narodzin i śmierci,

ci szczęśliwcy osiągnęli bezpieczeństwo;

zrealizowali wygaszenie tutaj i teraz.

Pokonawszy wszelką wrogość i zagrożenie

przekroczyli wszelkie cierpienie.

AN VI, 21 - co wiedzie do upadku mnicha

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał wśród Sakyów w Samagamaka blisko lotosowego stawu. Wtedy, kiedy noc była już zaawansowana, pewien bóg o olśniewającej piękności, oświetlając cały lotosowy staw, podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, stanął z boku i powiedział do Zrealizowanego:

„Czcigodny panie, są te trzy cechy, co wiodą do upadku mnicha. Jakie trzy? Rozmiłowanie w pracy, rozmiłowanie w rozmowie, i rozmiłowanie w spaniu. Takie są te trzy cechy, co wiodą do upadku mnicha”. Oto co powiedział ten bóg. Nauczyciel się zgodził. Wtedy ten bóg, myśląc: „Nauczyciel zgadza się ze mną” złożył hołd Zrealizowanemu, okrążył go trzymając prawą stronę zwróconą ku niemu i zniknął.

Wtedy, gdy przeminęła noc, Zrealizowany odezwał się do mnichów: „Zeszłej nocy, mnisi, kiedy noc była już zaawansowana, pewien bóg o olśniewającej piękności, oświetlając cały lotosowy staw, podszedł do mnie, złożył mi hołd, stanął z boku i powiedział do mnie:

'Czcigodny panie, są te trzy cechy, co wiodą do upadku mnicha. Jakie trzy? Rozmiłowanie w pracy, rozmiłowanie w rozmowie, i rozmiłowanie w spaniu. Takie są te trzy cechy, co wiodą do upadku mnicha'. Oto co powiedział ten bóg. To powiedziawszy, ten bóg złożył mi hołd, okrążył mnie trzymając prawą stronę zwróconą ku mnie i zniknął.

To, mnisi, nieszczęście i strata dla tych z was, o których nawet bogowie wiedzą, że upadają w korzystnych cechach. Nauczę was, mnisi, innych trzech cech co wiodą do upadku. Słuchajcie i bacznie uważajcie na to co powiem”. „Tak, czcigodny panie”, odpowiedzieli ci mnisi.

Zrealizowany rzekł to: „A jakie są te trzy cechy które wiodą do upadku? Rozmiłowanie w towarzystwie, bycie trudnym do skorygowania, i zła przyjaźń. Takie są te trzy cechy co wiodą do upadku.

Mnisi, wszyscy ci w przeszłości, którzy upadali w korzystnych cechach, upadali z powodu tych sześciu cech. Wszyscy ci w przyszłości, którzy będą upadali w korzystnych cechach, będą upadali z powodu tych sześciu cech. I wszyscy ci obecnie, którzy upadają w korzystnych cechach, upadają z powodu tych sześciu cech”.

AN VI, 14 - kiedy mnich nie ma dobrej śmierci

Czcigodny Sariputta odezwał się do mnichów: „Przyjaciele mnisi!”. „Przyjacielu”, odpowiedzieli ci mnisi. Czcigodny Sariputta rzekł to:

„Przyjaciele, mnich spędza swój czas w taki sposób, że nie ma dobrej śmierci. A jak mnich spędza swój czas w taki sposób, że nie ma dobrej śmierci?

Tu, mnich rozmiłowuje się w pracy, czerpie uciechę z pracy, jest oddany uciesze pracy; rozmiłowuje się w mówieniu, czerpie uciechę z mówienia, jest oddany uciesze mówienia; rozmiłowuje się w spaniu, czerpie uciechę ze spania, jest oddany uciesze spania; rozmiłowuje się w towarzystwie, czerpie uciechę z towarzystwa, jest oddany uciesze towarzystwa; rozmiłowuje się w łączeniu się, czerpie uciechę z łączenia się, jest oddany uciesze łączenia się; rozmiłowuje się w dialektyce, czerpie uciechę z dialektyki, jest oddany uciesze dialektyki. Kiedy mnich spędza czas w ten sposób, nie ma dobrej śmierci. Jest nazywany mnichem, który rozmiłowuje się w osobowości, który nie porzucił osobowości dla pełnego zakończenia cierpienia.

Przyjaciele, mnich spędza swój czas w taki sposób, że ma dobrą śmierć. A jak mnich spędza swój czas w taki sposób, że nie ma dobrą śmierć?

Tu, mnich nie rozmiłowuje się w pracy, nie czerpie uciechy z pracy, nie jest oddany uciesze pracy; nie rozmiłowuje się w mówieniu, nie czerpie uciechy z mówienia, nie jest oddany uciesze mówienia; nie rozmiłowuje się w spaniu, nie czerpie uciechy ze spania, nie jest oddany uciesze spania; nie rozmiłowuje się w towarzystwie, nie czerpie uciechy z towarzystwa, nie jest oddany uciesze towarzystwa; nie rozmiłowuje się w łączeniu się, nie czerpie uciechy z łączenia się ,nie jest oddany uciesze łączenia się; nie rozmiłowuje się w dialektyce, nie czerpie uciechy z dialektyki, nie jest oddany uciesze dialektyki. Kiedy mnich spędza czas w ten sposób, ma dobrą śmierć. Jest nazywany mnichem, który nie rozmiłowuje się w osobowości, który porzucił osobowości dla pełnego zakończenia cierpienia.

Istocie oddanej dialektyce,

rozmiłowanej w dialektyce,

nie uda się zrealizować wygaszenia,

najwyższego bezpieczeństwa od niewoli.

Ale ten kto porzucił dialektykę

kto odnajduje rozmiłowanie w nie-dialektyce

zrealizował wygaszenie,

najwyższe bezpieczeństwa od niewoli.

AN VI, 10

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał wśród Sakyów w Kapilavatthu w Parku Drzewa Banyanu. Wtedy Mahanama Sakyan podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd usiadł z boku i powiedział do Zrealizowanego: „Czcigodny panie, w jaki sposób często trwa szlachetny uczeń który osiągnął owoc i zrozumiał Dhammę?” „Mahanama, szlachetny uczeń który doszedł do owocu i zrozumiał Dhammę, często trwa w ten sposób:

Tu, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina Tathagatę w taki sposób: 'Zrealizowany jest arahatem, doskonale przebudzonym, spełnionym w prawdziwej wiedzy i prowadzeniu się, pomyślnym, znawcą światów, nieprzewyższonym przywódcą osób do opanowania, nauczycielem bogów i ludzi, Przebudzonym, Zrealizowanym'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Tathagatę, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Tathagacie. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję Buddy.

I znów, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina Dhammę, w taki sposób: 'Dhamma jest dobrze wyłożona przez Zrealizowanego, widzialna tutaj i teraz a nie (po upływie czasu) zapraszająca do wglądu, naprowadzająca, doświadczana przez mądrych dla każdego osobiście'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Dhammę, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Dhammie. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję Dhammy.

I znów, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina Zgromadzenie, w taki sposób: 'Zgromadzenie uczniów Zrealizowanego praktykuje w dobry sposób, praktykuje w uczciwy sposób, praktykuje w prawdziwy sposób, praktykuje w odpowiedni sposób; mianowicie, cztery pary osób, osiem typów jednostek – to Zgromadzenie uczniów Zrealizowanego jest godne darów, godne gościnności, godne podarunków, godne ukłonu z szacunkiem, nieprzewyższone pole zasług dla świata'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina Zgromadzenie, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na Zgromadzeniu. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję Zgromadzenia.

I znów, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina swoje własne moralne zachowanie jako niezłomne, niezdarte, nienaganne, niezagmatwane, uwalniające, chwalone przez mądrych, wolne od chciwości, wiodące do koncentracji'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina swoją moralność, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na moralności. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję moralności.

I znów, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina swoją własną szczodrość w taki sposób: 'To prawdziwie moje szczęście i zysk, że w populacji uległej obsesji splamienia skąpstwem, przebywam w domu z umysłem wolnym od splamienia skąpstwem, szczodry, o otwartych rękach, ciesząc się rezygnacją, poświęcając się charytatywności, ciesząc się dawaniem i dzieleniem się'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina swoją szczodrość, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na szczodrości. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję szczodrości.

I znów, Mahanamo, szlachetny uczeń wspomina bogów w taki sposób: 'Są bogowie Czterech Wielkich Króli, bogowie Tavatimsa, bogowie Yama, bogowie Tusita, bogowie rozmiłowani w kreacji, bogowie kontrolujący kreacje innych, bogowie towarzystwa Brahmy, i są wciąż jeszcze wyżsi bogowie. Ja także mam taką wiarę jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką moralność jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką uczoność jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką szczodrość jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam. Ja także mam taką mądrość jaką posiadali ci bogowie, z powodu której, kiedy przeminęli w tym miejscu, odrodzili się tam'. Kiedy szlachetny uczeń wspomina wiarę, moralność, uczoność, szczodrość i mądrość u siebie i u tych bogów, przy tej okazji jego umysł nie ulega obsesji pożądania, nienawiści, czy złudzenia; przy tej okazji jego umysł jest po prostu prawy, bazując na bogach. Szlachetny uczeń, którego umysł jest prawy, osiąga inspirację w znaczeniu, osiąga inspirację w Dhammie, osiąga radość połączoną z Dhammą. Kiedy jest radosny, powstaje błogość. U tego o błogim umyśle, ciało staje się uspokojone. Ten o spokojnym ciele czuje przyjemność. U czującego przyjemność, umysł staje się skoncentrowany. Jest on nazywany uczniem który trwa zrównoważony pośród niezrównoważonych, który trwa bez dolegliwości pośród uległej dolegliwościom populacji. Jako ten który wkroczył w strumień Dhammy, utrzymuje przy istnieniu rekolekcję bogów.

Mahanamo, szlachetny uczeń uczeń który doszedł do owocu i zrozumiał Dhammę, często trwa właśnie w ten sposób.