AN IX, 20

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Savatthi w Gaju Jeta w Parku Anathapindiki. Wtedy gospodarz Anathapindika podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, i usiadł z boku. Zrealizowany spytał go: „Gospodarzu, czy darmowe jedzenie jest dawane w twojej rodzinie?” „Darmowe jedzenie jest dawane w mojej rodzinie, czcigodny panie, ale składa się ono z popękanego ryżu i zupy ryżowej”.

„Jeżeli gospodarzu, ktoś daje jedzenie, zwykłe czy wyśmienite, i daje je bez okazywania szacunku, daje je niedbale, nie daje własną ręką, daje to co do wyrzucenia, daje bez poglądu na przyszłe konsekwencje, wtedy jakikolwiek rezultat tego podarunku jest wytworzony dla niego, jego umył nie inklinuje ku cieszeniu się doskonałym jedzeniem, ani nie inklinuje ku cieszeniu się doskonałymi ubraniami, ani nie inklinuje ku cieszeniu się doskonałymi wehikułami, ani nie inklinuje ku cieszeniu się czymkolwiek doskonałym wśród pięciu obiektów zmysłowej przyjemności. Również jego dzieci i żony, jego niewolnicy, słudzy, i pracownicy, nie chcą go słuchać, nie nadstawiają uszu, nie wysilają swych umysłów by zrozumieć. Z jakiego powodu? To właśnie jest rezultat działań wykonywanych bez okazywania szacunku.

Jeżeli gospodarzu, ktoś daje jedzenie, zwykłe czy wyśmienite, i daje je z okazywaniem szacunku, daje je troskliwie, daje własną ręką, daje to co nie jest do wyrzucenia, daje z poglądem na przyszłe konsekwencje, wtedy jakikolwiek rezultat tego podarunku jest wytworzony dla niego, jego umył inklinuje ku cieszeniu się doskonałym jedzeniem, inklinuje ku cieszeniu się doskonałymi ubraniami, inklinuje ku cieszeniu się doskonałymi wehikułami, inklinuje ku cieszeniu się czymkolwiek doskonałym wśród pięciu obiektów zmysłowej przyjemności. Również, jego dzieci i żony, jego niewolnicy, słudzy, i pracownicy, chcą go słuchać, nadstawiają uszy, wysilają swe umysły by zrozumieć. Z jakiego powodu? To właśnie jest rezultat działań wykonywanych z okazywaniem szacunku.

W przeszłości, gospodarzu, był bramin zwany Valema. Dawał on takie podarunki jak te: osiemdziesiąt cztery tysiące złotych mis wypełnionych srebrem; osiemdziesiąt cztery tysiące srebrnych mis wypełnionych złotem; osiemdziesiąt cztery tysiące brązowych mis wypełnionych sztabkami złota i srebra; osiemdziesiąt cztery tysiące słoni ze złotymi ozdobami, złotymi sztandarami, pokrytych siatką uplecioną ze złotych nici; osiemdziesiąt cztery tysiące karet pokrytych skórami lwów, skórami tygrysów, skórami leopardów, i zabarwionymi na kolor szafranu kocami, ze złotymi ornamentami, złotymi sztandarami, okrytych siecią ze złotej nici; osiemdziesiąt cztery tysiące krów mlecznych; osiemdziesiąt cztery tysiące dziewic ozdobionych klejnotami; osiemdziesiąt cztery tysiące kanap, wyścielonych skórami, kocami, i pościelą, z doskonałymi nakryciami ze skór antylopy, z czerwonymi poduszkami po obu stronach; osiemdziesiąt cztery tysiące zwojów materiału wykonanego z dobrego gatunku lnu, z dobrego gatunku jedwabiu, z dobrego gatunku wełny, z dobrego gatunku bawełny. I o ileż więcej jedzenia i napojów, przekąsek, posiłków, odświeżających i orzeźwiających napojów.

Możesz pomyśleć, gospodarzu: 'On był kimś innym, ten bramin Velama, który przy tamtej okazji dawał ten wielkie podarunki'. Ale nie powinieneś myśleć w ten sposób. To ja byłem braminem Velamą, który przy tamtej okazji dawał ten wielkie podarunki.

I gospodarzu, podczas tych podarunków, nie było nikogo godnego podarunków, nikogo kto oczyściłby podarunki. Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, byłoby nakarmienie jednej osoby spełnionej w poglądzie.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie stu osób spełnionych w poglądzie byłoby nakarmienie jednego raz-powracającego.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie stu raz-powracających byłoby nakarmienie jednego nie-powracającego.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie stu nie-powracających byłoby nakarmienie jednego arahata.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie stu arahatów byłoby nakarmienie jednego milczącego Buddy.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie stu milczacych Buddów byłoby nakarmienie Tathagaty, Arahata, Doskonale Przebudzonego.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie Tathagaty, Arahata, Doskonale Przebudzonego byłoby nakarmienie Zgromadzenia mnichów wiedzionych przez Buddę.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie Zgromadzenia mnichów wiedzionych przez Buddy byłoby wybudowanie bytowiska dedykowanego Zgromadzeniu ze wszystkich czterech stron.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i wybudowanie bytowiska dedykowanego Zgromadzeniu ze wszystkich czterech stron byłoby z przekonanym umysłem przyjęcie schronienia w Buddzie, Dhammie i Zgromadzeniu.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, przyjęcie schronienia z przekonanym umysłem w Buddzie, Dhammie i Zgromadzeniu byłoby z przekonanym umysłem podjęcie się pięciu reguł treningu: powstrzymywania się od niszczenia życia, powstrzymywania się od zabierania tego co nie dane, powstrzymywania się od błędnego seksualnego zachowania, powstrzymywanie się od fałszywej mowy, powstrzymywanie się od likierów, wina, i środków odurzających, podstawy pod brak uważności.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i z przekonanym umysłem podjęcie się pięciu reguł treningu: powstrzymywania się od niszczenia życia, powstrzymywania się od zabierania tego co nie dane, powstrzymywania się od błędnego seksualnego zachowania, powstrzymywanie się od fałszywej mowy, powstrzymywanie się od likierów, wina, i środków odurzających, podstawy pod brak uważności, byłoby utrzymanie przy istnieniu umysłu przyjazności, nawet tylko na czas potrzebny na wydojenie krowy.

Jeszcze bardziej owocnym niż ten wielki podarunek przeprowadzony przez bramina Velemę, i nakarmienie jednej osoby spełnionej w poglądzie i nakarmienie stu osób spełnionych w poglądzie, i nakarmienie jednego raz-powracającego, i nakarmienie stu raz-powracających, i nakarmienie jednego nie-powracającego, i nakarmienie stu nie-powracających, i nakarmienie jednego arahata, i nakarmienie stu arahatów, i nakarmienie jednego milczącego Buddy, i nakarmienie stu milczących Buddów, i nakarmienie Tathagaty, Arahata, Doskonale Przebudzonego, i nakarmienie Zgromadzenia mnichów wiedzionych przez Buddę, i wybudowanie bytowiska dedykowanego Zgromadzeniu ze wszystkich czterech stron, i z przekonanym umysłem przyjęcie schronienia w Buddzie, Dhammie i Zgromadzeniu, i z przekonanym umysłem podjęcie się pięciu reguł treningu: powstrzymywania się od niszczenia życia, powstrzymywania się od zabierania tego co nie dane, powstrzymywania się od błędnego seksualnego zachowania, powstrzymywanie się od fałszywej mowy, powstrzymywanie się od likierów, wina, i środków odurzających, podstawy pod brak uważności i utrzymanie przy istnieniu umysłu przyjazności, nawet tylko na czas potrzebny na wydojenie krowy, byłoby utrzymanie przy istnieniu percepcji nietrwałości na czas potrzebny na zgięcie palca”.

AN VIII, 37 Podarunki dobrego człowieka

Mnisi, jest te osiem podarunków dobrego człowieka. Jakie osiem? Daje to co czyste; daje to co najwyższej jakości; daje podarunek na czasie; daje to co dozwolone; daje po przebadaniu; daje często; podczas dawanie ustanawia swój umysł w przekonaniu; i po daniu, jest szczęśliwy. Takie jest te osiem podarunków dobrego człowieka.

Daje to co czyste i najwyższej jakości,

dozwolone napoje i jedzenie o odpowiednim czasie;

daje często by zasiać pola zasługi,

tym, którzy prowadzą święte życie.

Nie szkoda mu,

po oddaniu wielu materialnych rzeczy.

Ci z głębokim wglądem chwalą

podarunki dane w ten sposób.

W ten sposób praktykując charytatywność

ze swobodnym, szczodrym umysłem,

inteligentny i mądry, bogaty wiedzę,

odradza się w przyjemnym, niedolegliwym świecie.

AN VIII, 33

Mnisi, jest te osiem podstaw pod dawanie. Jakie osiem? Ktoś daje podarunek z pożądania. Ktoś daje podarunek z nienawiści. Ktoś daje podarunek ze złudzenia. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Dawanie było praktykowane przez mojego ojca i pradziadów, nie powinienem porzucać tego starożytnego rodzinnego zwyczaju'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Dawszy ten podarunek, z rozpadem ciała, po śmierci, odrodzę się w dobrej destynacji, w niebiańskim świecie'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Kiedy daję ten podarunek, mój umysł staje się spokojny, i powstają szczęście i radość'. Ktoś daje podarunek w celu ozdobienia umysłu, wyposażając umysł. Takie jest te osiem podstaw pod dawanie.

AN VIII, 31

Mnisi, jest te osiem podarunków. Jakie osiem? Ktoś obraziwszy, daje podarunek. Ktoś daje podarunek ze strachu. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'On mi dał'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'On mi da'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Dawanie jest dobre'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Ja gotuję; ci ludzie nie gotują. Nie jest w porządku bym ja który gotuję nie dawał tym którzy nie gotują'. Ktoś daje podarunek [myśląc]: 'Z powodu dania tego podarunku, uzyskam dobrą reputację'. Ktoś daje podarunek w celu ozdobienia umysłu, wyposażając umysł.

AN VII, 52 Dawanie

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Campa na brzegu Lotosowego Stawu Gaggara. Wtedy liczni świeccy wyznawcy z Campa podeszli do czcigodnego Sariputty, złożyli mu hołd, usiedli z boku i powiedzieli do niego:

„Czcigodny Sariputto, było to już dawno temu jak słyszeliśmy mowę Dhammy Zrealizowanego. Byłoby dobrze, czcigodny panie, gdybyśmy mogli usłyszeć mowę Dhammy daną przez Zrealizowanego”.

„W takim razie, przyjaciele, powinniście przyjść w dniu uposatha. Prawdopodobnie wtedy będziecie mogli usłyszeć mowę Dhammy daną przez Zrealizowanego”. „Tak, czcigodny panie”, odpowiedzieli ci świeccy wyznawcy. Wtedy, po wstaniu ze swych miejsc, złożyli, hold czcigodnemu Sariputtcie okrążywszy go trzymając ich prawe strony zwrócone ku niemu, i odeszli.

Wtedy, w dzień uposatha, ci świeccy wyznawcy z Campa podeszli do czcigodnego Sariputty, złożyli mu hołd i stanęli z boku. Wtedy czcigodny Sariputta wraz z tymi świeckimi wyznawcami, poszedł do Zrealizowanego. Złożyli hołd Zrealizowanemu, usiedli z boku i czcigodny Sariputta powiedział do niego:

„Czcigodny panie, czy mogłoby tak być, że podarunek dany komuś tutaj nie jest o wielkim owocu i korzyści? I czy mogłoby tak być, że podarunek dany komuś tutaj jest o wielkim owocu i korzyści?”

„Mogłoby się tak być, Sariputto, że podarunek dany komuś tutaj nie jest o wielkim owocu i korzyści. I mogłoby tak być, że podarunek dany komuś tutaj jest o wielkim owocu i korzyści”.

„Czcigodny panie, dlaczego tak jest, że jeden podarunek nie jest o wielkim owocu i korzyści, podczas inny jest?”

„Tu, Sariputto, ktoś daje podarunek z oczekiwaniami, z uwiązanym umysłem, szukając zapłaty, daje podarunek [myśląc]: 'Kiedy umrę, skorzystam z tego'. Daje ten podarunek pustelnikowi czy braminowi: jedzenie i napoje; ubrania i wehikuły, girlandy,perfumy i maści, łoża, mieszkania, i lampy. Jak myślisz Sariputto? Czy ktoś mógłby dać taki podarunek?” „Tak, czcigodny panie”. „W takim przypadku, daje on podarunek z oczekiwaniami, z uwiązanym umysłem, szukając zapłaty, daje podarunek [myśląc]: 'Kiedy umrę, skorzystam z tego'. Po daniu takiego podarunku, z rozpadem ciała, po śmierci, odradza się w towarzystwie bogów Czterech Wielkich Króli. Po wyczerpaniu się tego działania, psychicznej mocy, chwały, i władzy, przychodzi z powrotem i wraca do tego stanu istnienia.

Ale, Sariputto, ktoś nie daje podarunku z oczekiwaniami, z uwiązanym umysłem, szukając zapłaty, daje podarunek [myśląc]: 'Dawanie jest dobre' …

Nie daje podarunku [myśląc] 'Dawanie jest dobre', ale raczej daje podarunek [myśląc]: 'Dawanie było praktykowane przedtem przez mojego ojca i pradziadów; nie porzucę tej rodzinnej tradycji' ..

Nie daje podarunku [myśląc]: 'Dawanie było praktykowane przedtem przez mojego ojca i pradziadów; nie porzucę tej rodzinnej tradycji', ale raczej daje podarunek [myśląc]: 'Ja gotuję, ci ludzie nie gotują. Nie jest właściwe, bym ja który gotuję nie dawał tym, którzy nie gotują' ...

Nie daje podarunku [myśląc]: 'Ja gotuję, ci ludzie nie gotują. Nie jest właściwe, bym ja który gotuję nie dawał tym, którzy nie gotują'', ale raczej daje podarunek [myśląc]: 'Tak jak wielcy starożytni prorocy, mianowicie, Atthaka, Vamaka, Vamadeva, Vessamitta, Yamataggi, Angirasa, Bharadvaja, Vasettha, Kassapa i Bhagu – prowadzili te wielkie ofiary, tak i ja będę się dzielił podarunkami'...

Nie daje podarunku [myśląc]: 'Tak jak wielcy starożytni prorocy, mianowicie, Atthaka, Vamaka, Vamadeva, Vessamitta, Yamataggi, Angirasa, Bharadvaja, Vasettha, Kassapa i Bhagu – prowadzili te wielkie ofiary, tak i ja będę się dzielił podarunkami', ale raczej daje podarunek [myśląc]: 'Kiedy daję podarunek, mój umysł staje się spokojny i zadowolenie i radość powstają'...

Nie daje podarunku [myśląc]: 'Kiedy daję podarunek, mój umysł staje się spokojny i zadowolenie i radość powstają', ale raczej daje podarunek [myśląc]: 'To ozdoba umysłu, wyposażenie umysłu'. Daje ten podarunek pustelnikowi czy braminowi: jedzenie i napoje; ubrania i wehikuły, girlandy,perfumy i maści, łoża, mieszkania, i lampy. Jak myślisz Sariputto? Czy ktoś mógłby dać taki podarunek?” „Tak, czcigodny panie”. „W takim przypadku, nie daje on podarunku z oczekiwaniami z uwiązanym umysłem, szukając zapłaty. Nie daje on podarunku [myśląc]: 'Dawanie jest dobre'. Nie daje on podarunku [myśląc]: 'Dawanie było praktykowane przedtem przez mojego ojca i pradziadów; nie porzucę tej rodzinnej tradycji'. Nie daje on podarunku [myśląc]: 'Ja gotuję, ci ludzie nie gotują. Nie jest właściwe, bym ja który gotuję nie dawał tym, którzy nie gotują'. Nie daje on podarunku [myśląc]: 'Tak jak wielcy starożytni prorocy, mianowicie, Atthaka, Vamaka, Vamadeva, Vessamitta, Yamataggi, Angirasa, Bharadvaja, Vasettha, Kassapa i Bhagu – prowadzili te wielkie ofiary, tak i ja będę się dzielił podarunkami'. Nie daje on podarunku [myśląc]: 'Kiedy daję podarunek, mój umysł staje się spokojny i zadowolenie i radość powstają'. Ale raczej daje on podarunek [myśląc]: 'To ozdoba umysłu, wyposażenie umysłu'. Po daniu takiego podarunku, z rozpadem ciała, po śmierci, odradza się w towarzystwie bogów Brahmy. Po wyczerpaniu się tego działania, psychicznej mocy, chwały, i władzy, nie przychodzi z powrotem i nie wraca do tego stanu istnienia.

To, Sariputto, jest powód dlaczego podarunek dany komuś tutaj nie jest o wielkim owocu i korzyści. I to jest powód dlaczego podarunek dany komuś tutaj jest o wielkim owocu i korzyści”.

AN VI, 37

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Savatthi w Gaju Jeta w Parku Anathapindiki. Przy tej okazji, świecka wyznawczyni Velukantaki Nandamata przygotowywała podarunek posiadający sześć czynników, dla Zgromadzenia mnichów wiedzionych przez Sariputtę i Moggallanę. Boskim okiem co oczyszczone i przewyższające ludzkie, Zrealizowany zobaczył świecką wyznawczynię Velukantaki Nandamata przygotowującą ten podarunek i wtedy odezwał się do mnichów:

„Mnisi, świecka wyznawczyni Velukantaki Nandamata przygotowuje podarunek posiadający sześć czynników, dla Zgromadzenia mnichów wiedzionych przez Sariputtę i Moggallanę. A jak podarunek posiada sześć czynników? Tu dawca posiada trzy czynniki i otrzymujący posiadają trzy czynniki. Jakie są trzy czynniki dawcy? Tu dawca jest radosny przed daniem, ma spokojny i przekonany umysł co do aktu dawania; jest szczęśliwy po daniu. Takie są trzy czynniki dawcy. Jakie są trzy czynniki otrzymujących? Tu, otrzymujący są wolni od pożądania bądź praktykują dla usunięcia pożądania; są wolni od nienawiści bądź praktykują dla usunięcia nienawiści; są wolni od złudzenia bądź praktykują dla usunięcia złudzenia. Takie są trzy czynniki odbiorców. W taki sposób podarunek ma sześć czynników. Nie jest łatwo zmierzyć zasługi takiego podarunku, w taki sposób: 'Właśnie taki jest strumień zasług, strumień korzystnego, pokarm szczęścia – niebiański, dojrzewający szczęściem, sprzyjający szczęściu; raczej, jest on po prostu uznawany za nieobliczalną, niezmierzoną masę zasługi. Mnisi, tak jak nie jest łatwo zmierzyć wodę w wielkim oceanie, w ten sposób: 'Jest w nim tyle galonów wody', czy 'Jest w nim tyle tysięcy galonów wody' czy 'Jest w nim tyle setek tysięcy galonów wody', ale raczej, jest on po prostu uznawany za nieobliczalną, niezmierzoną masę wody, tak też, nie jest łatwo zmierzyć zasługi takiego podarunku, w taki sposób: 'Właśnie taki jest strumień zasług, strumień korzystnego, pokarm szczęścia – niebiański, dojrzewający szczęściem, sprzyjający szczęściu; raczej, jest on po prostu uznawany za nieobliczalną, niezmierzoną masę zasługi.

Przed daniem jest radosny;

podczas dawania ustanawia swój umysł w zaufaniu;

po daniu jest szczęśliwy:

to jest sukces w akcie podarunku.

Kiedy są wolni od pożądania i nienawiści,

wolni od złudzenia, bez skaz

samo-opanowani, żyjący święte życie

pole dla zasługi jest kompletne.

Oczyściwszy siebie

ofiarowawszy własnymi rękoma,

akt charytatywny jest bardzo owocny,

dla niego i w relacji do innych.

Wykonawszy taki charytatywny uczynek

z umysłem wolnym od skąpstwa,

mądra osoba, bogata w wiarę,

odradza się szczęśliwa, w świecie bez dolegliwości.

AN V, 36

Mnisi, jest pięć podarunków o odpowiednim czasie. Jakie pięć? Daje się podarunek gościowi. Daje się podarunek udającemu się w podróż. Daje się podarunek pacjentowi. Daje się podarunek w czasie głodu. Prezentuje się zebrane nowe plony i owoce dla cnotliwych. Takie jest te pięć podarunków o odpowiednim czasie.

W odpowiednim czasie, ci mądrzy,

charytatywni i hojni,

dają podarunki szlachetnym,

którzy są stali i prawi,

dany z czystym umysłem,

podarunek jest wielki.

Ci którzy cieszą się takimi uczynkami,

bądź dają okazję innym do posługi,

nie przeoczą możliwości podarunku;

oni także uczestniczą w zasłudze.

Zatem, z umysłem niepopadającym w regres,

powinno się dawać podarunek, gdzie przynosi on wielki owoc.

Zasługi wspierają żyjące istoty,

[gdy pojawiają się] w innym świecie.

AN V, 34

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Vesali w holu o spadzistym dachu w Wielkim Lesie.

Wtedy generał Siha podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, usiadł z boku i powiedział:

„Czy jest jest możliwe, czcigodny panie, wskazać bezpośrednio widzialny owoc dawania?” „To możliwe, Siha.

Darczyńca, Siha, szczodry dawca, jest drogi i miły wielu ludziom. To jest bezpośrednio widzialny owoc dawania.

I znów, dobrzy ludzie zwracają się o pomoc do darczyńcy, szczodrego dawcy. To, także jest bezpośrednio widzialny owoc dawania.

I znów, darczyńca, szczodry dawca, uzyskuje dobrą reputację. To, także jest bezpośrednio widzialny owoc dawania.

I znów, do jakiegokolwiek towarzystwa, darczyńca, szczodry dawca podchodzi – czy to khattijów, braminów, gospodarzy, czy pustelników, podchodzi doń pewnie i bez obawy. To, także jest bezpośrednio widzialny owoc dawania.

I znów, z rozpadem ciała, po śmierci, darczyńca, szczodry dawca, odradza się w dobrej destynacji, w niebiańskim świecie. To owoc dawania obejmujący przyszłe życia”.

Kiedy to zostało powiedziane, generał Siha rzekł do Zrealizowanego: „Czcigodny panie, nie polegam na wierze z Zrealizowanego, jeżeli chodzi o te cztery bezpośrednio widzialne owoce dawania. Ja także je znam. Gdyż jestem darczyńcą, szczodrym dawcą, i jestem drogi i miły wielu ludziom. Jestem darczyńcą, szczodrym dawcą, i wielu dobrych ludzie zwraca się o pomoc do mnie. Jestem darczyńcą, szczodrym dawcą, i uzyskałem dobrą reputację jako darczyńca i szczodry dawca. Jestem darczyńcą, szczodrym dawcą, i do jakiegokolwiek towarzystwa podchodzę – czy to khattijów, braminów, gospodarzy, czy pustelników, podchodzę doń pewnie i bez obawy. Nie polegam na wierze z Zrealizowanego, jeżeli chodzi o te cztery bezpośrednio widzialne owoce dawania zdeklarowane przez niego. Także je znam. Ale kiedy Zrealizowany mówi: 'Z rozpadem ciała, po śmierci, darczyńca, szczodry dawca, odradza się w dobrej destynacji, w niebiańskim świecie', tego nie wiem, i tu, polegam na wierze w Zrealizowanego”.

„Tak to jest, tak to jest! Z rozpadem ciała, po śmierci, darczyńca, szczodry dawca, odradza się w dobrej destynacji, w niebiańskim świecie”.

Dając staje się drogi i wielu zwraca się o pomoc do niego.

Osiąga dobrą reputację i jego sława wzrasta.

Hojny człowiek jest bez obaw

i pewnie podchodzi do towarzystwa.

Zatem, szukając szczęścia,

mądrzy ludzie dają podarunki,

usunąwszy skazę skąpstwa.

Kiedy ustanawiają się w trojakim niebie

przez długi czas cieszą się

w towarzystwie bogów.

Mając okazję do korzystnych uczynków,

przemijając stąd, lśniący swym własnym światłem,

przechadzają się po Nandana,

gdzie rozkoszują się, cieszą i zadowalają,

wyposażeni w pięć obiektów zmysłowej przyjemności.

Wypełniwszy słowo Nieprzywiązanego, Stabilnego, Pomyślnego,

jego uczniowie radują się w niebie.

AN V, 31 - rezultat hojności

Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w Savatthi w Gaju Jeta w Parku Anathapindiki. Wtedy księżniczka Sumana eskortowana przez pięciuset karoc i pięciuset dam dworu, podeszła do Zrealizowanego, złożyła mu hołd i usiadła z boku. Wtedy, księżniczka Sumana powiedziała do Zrealizowanego:

„Tu, czcigodny panie, może być dwóch uczniów Zrealizowanego, równych w wierze, moralności, i mądrości, ale jeden hojny, podczas gdy drugi nie. Z rozpadem ciała, po śmierci, obaj odrodziliby się w dobrej destynacji, w niebiańskim świecie. Kiedy staliby się bogami, czy byłaby jakaś odmienność czy różnica pomiędzy nimi?”

„Byłaby, Sumano”, odrzekł Zrealizowany. „Hojny, po staniu się bogiem, przewyższałby drugiego na pięć sposobów: boskim zakresem życia, boskim pięknem, boskim szczęściem, boską sławą, i boską władzą. Hojny, po staniu się bogiem, przewyższałby drugiego na te pięć sposobów”.

„Ale, czcigodny panie, jeżeli ci dwaj przeminęli by stamtąd i na powrót staliby się ludźmi czy wciąż byłaby jakaś odmienność czy różnica pomiędzy nimi?”

„Byłaby, Sumano”, odrzekł Zrealizowany. „Hojny, po staniu się człowiekiem, przewyższałby drugiego na pięć sposobów: ludzkim zakresem życia, ludzkim pięknem, ludzkim szczęściem, ludzką sławą, i ludzką władzą. Hojny, po staniu się człowiekiem, przewyższałby drugiego na te pięć sposobów”.

„Ale, czcigodny panie, jeżeli ci dwaj odeszliby z domowego życia w bezdomność, czy wiąż byłaby jakaś odmienność czy różnica pomiędzy nimi?”

„Byłaby, Sumano”, odrzekł Zrealizowany. „Hojny, po odejściu w bezdomność przewyższałby drugiego na pięć sposobów: Zwykle otrzymywałby szaty specjalnie dla niego oferowane, rzadko takie co nie były specjalnie dla niego oferowane. Zwykle otrzymywałby jedzenie specjalnie dla niego oferowane, rzadko takie co nie było specjalnie dla niego oferowane. Zwykle używałby bytowisk specjalnie dla niego oferowanych, rzadko takich co nie były specjalnie dla niego oferowane. Jego koledzy mnisi, ci z którymi by mieszkał, zwykle zachowywaliby się wobec niego w sposób miły, poprzez cielesne, werbalne, mentalne działanie, rzadko w sposób niemiły. Hojny, po odejściu w bezdomność przewyższałby drugiego na te pięć sposobów”.

„Ale czcigodny panie, jeżeli obaj osiągnęliby poziom arahata czy wiąż byłaby jakaś odmienność czy różnica pomiędzy nimi?” „W tym przypadku, deklaruję, że nie byłoby różnicy pomiędzy wyzwoleniem [jednego] a wyzwoleniem [drugiego]”.

„To cudowne, to wspaniałe, czcigodny panie. Zaprawdę, ma się dobry powód do dawania jedzenia i wykonywania czynów zasługi, skoro będą one pomocne gdy ktoś staje się bogiem, człowiekiem czy odchodzi w bezdomność”.

„Tak to jest, Sumano! Tak to jest! Zaprawdę, ma się dobry powód do dawania jedzenia i wykonywania czynów zasługi, skoro będą one pomocne gdy ktoś staje się bogiem, człowiekiem czy odchodzi w bezdomność”.

Oto co powiedział Zrealizowany. To powiedziawszy, Pomyślny, Nauczyciel, dalej rzekł:

Jak nieskazitelny księżyc

przemieszczający się w sferze przestrzeni

przewyższa swym światłem

wszystkie gwiazdy świata,

tak też spełniony w moralności

osoba obdarzona wiarą,

przewyższa przez hojność

wszystkich skąpców świata.

Jak deszczowa chmura

grzmiąc, i błyskając

zsyła deszcz na ziemię,

nawadniając rośliny i glebę,

tak też uczeń Doskonale Przebudzonego,

mądry, spełniony w wizji,

przewyższa skąpą osobę

w pięciu szczególnych aspektach:

zakresie życia, i sławie,

pięknie i szczęściu.

Posiadając bogactwo, po śmierci

cieszy się w niebie.

AN IV, 79 - sposób na udany biznes

Wtedy czcigodny Sariputta podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, usiadł z boku, i powiedział: „Czcigodny panie, dlaczego tak jest, że dla pewnej osoby tutaj, interes jakiego się podejmuje kończy się niepowodzeniem? Dlaczego tak jest, że dla innej osoby ten sam interes nie spełnia jej oczekiwań? Dlaczego tak jest, że dla jeszcze innej osoby ten sam interes spełnia jej oczekiwania? I dlaczego tak jest, że dla jeszcze innej osoby ten sam interes przewyższa jej oczekiwania?”

„Tu, Sariputto, ktoś podchodzi do pustelnika czy bramina i zaprasza go, do tego by poprosił o to czego potrzebuje, ale nie daje mu tego o co został poproszony. Kiedy umiera w tamtym miejscu, jeżeli powraca na ten świat, jakiegokolwiek interesu się nie podejmie, skończy się to niepowodzeniem.

Ktoś inny podchodzi do pustelnika czy bramina i zaprasza go, do tego by poprosił o to czego potrzebuje. Daje mu, ale nie spełnia jego oczekiwań. Kiedy umiera w tamtym miejscu, jeżeli powraca na ten świat, jakiegokolwiek interesu się nie podejmie, nie spełni on jego oczekiwań.

Ktoś inny podchodzi do pustelnika czy bramina i zaprasza go, do tego by poprosił o to czego potrzebuje. Daje mu, i spełnia jego oczekiwania. Kiedy umiera w tamtym miejscu, jeżeli powraca na ten świat, jakiegokolwiek interesu się nie podejmie, spełni on jego oczekiwania.

Ktoś inny podchodzi do pustelnika czy bramina i zaprasza go, do tego by poprosił o to czego potrzebuje. Daje mu, i przewyższa jego oczekiwania. Kiedy umiera w tamtym miejscu, jeżeli powraca na ten świat, jakiegokolwiek interesu się nie podejmie, przewyższywszy on jego oczekiwania.

To, Sariputto jest powód, że dla pewnej osoby tutaj, interes jakiego się podejmuje kończy się niepowodzeniem, dla innej osoby ten sam interes nie spełnia jej oczekiwań, dla jeszcze innej osoby ten sam interes spełnia jej oczekiwania, a dla jeszcze innej osoby ten sam interes przewyższa jej oczekiwania”.

AN IV, 60 - praktyka świeckiego wyznawcy

Wtedy gospodarz Anathapindika podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd i usiadł z boku. Zrealizowany powiedział do niego:

Gospodarzu, szlachetny uczeń który posiada cztery cechy, praktykuje w sposób odpowiedni dla świeckiego wyznawcy, w sposób przynoszący sławę i prowadzący do nieba. Jakie cztery?

Tu, gospodarzu, szlachetny uczeń zaopatruje Zgromadzenie mnichów w szaty; zaopatruje Zgromadzenie mnichów w jedzenie; zaopatruje Zgromadzenie mnichów w miejsca pobytu; zaopatruje Zgromadzenie mnichów w lekarstwa dla chorych.

Gospodarzu, szlachetny uczeń który posiada te cztery cechy, praktykuje w sposób odpowiedni dla świeckiego wyznawcy, w sposób przynoszący sławę i prowadzący do nieba.

Kiedy mądrzy praktykują w sposób

odpowiedni dla świeckiego wyznawcy,

zaopatrują cnotliwych mnichów o dobrym zachowaniu

w szaty, jedzenie, miejsca pobytu, i lekarstwa:

dla nich zasługi powiększają się

zarówno w dzień jak i nocy

zasługi stale się powiększają

po wykonaniu doskonałych uczynków,

przemijają do niebiańskiego stanu.

AN III, 57

Wtedy wędrowiec Vacchagotta podszedł do Zrealizowanego, wymienił z nim pozdrowienia, a kiedy kurtuazyjna i grzecznościowa rozmowa została zakończona, usiadł z boku i powiedział:

„Mistrzu Gotama, usłyszałem: 'Pustelnik Gotama mówi: 'Jedzenie powinno być oferowane tylko mi, nie innym; jedzenie powinno być oferowane tylko moim uczniom, nie uczniom innych. Tylko to co dawane mi, jest o wielkim owocu, nie to co dawane innym; tylko to co dawane moim uczniom jest o wielkim owocu, nie to co dawane uczniom innych'. Czy ci którzy mówią w ten sposób, czy mówią to co głosi Zrealizowany bez błędnego go reprezentowania tym co sprzeczne z faktami? Czy wyjaśniają to zgodnie z Dhammą, w taki sposób, że nie ma w tym nic co dawałoby grunt pod uprawnioną krytykę tych założeń?" "Vaccha, ci którzy tak mówią: 'Pustelnik Gotama mówi: 'Jedzenie powinno być oferowane tylko mi, nie innym; jedzenie powinno być oferowane tylko moim uczniom, nie uczniom innych. Tylko to co dawane mi, jest o wielkim owocu, nie to co dawane innym; tylko to co dawane moim uczniom jest o wielkim owocu, nie to co dawane uczniom innych', nie mówią zgodnie z tym co zostało przeze mnie powiedziane, ale błędnie mnie reprezentują tym co jest nieprawdą i sprzeczne z faktami.

Ten kto powstrzymuje innego od dawania jedzenia tworzy przeszkodę i kłopoty dla trzech ludzi. Jakich trzech? Tworzy przeszkodę dla uzyskania zasługi przez dawcę, dla uzyskania podarunku przez otrzymującego, i już okaleczył i zranił siebie. Ten kto powstrzymuje innego od dawania jedzenia tworzy przeszkodę i kłopoty dla tych trzech ludzi.

Ale, Vaccha, powiadam, że uzyskuje się zasługę nawet przez wylanie wody użytej do zmywania naczyń do kosza czy kubła na odpadki, myśląc: 'Niech stworzenia tu żyjące zjedzą to!' Jak znacznie bardziej, zatem, gdy daje się ludzkim istotom! Jednakże, powiadam że, to co dane temu o moralnym zachowaniu jest bardziej owocne, niż [to co dane] niemoralnej osobie. A [najgodniejszym otrzymującym] jest ten, kto porzucił pięć czynników i posiada pięć czynników.

Jakie pięć czynników porzucił? Zmysłowe pożądanie, złą wolę, ospałość i stany letargiczne, niepokój i wyrzuty sumienia, i wątpliwość. To pięć czynników które porzucił.

A jakie pięć czynników posiada? Moralne zachowanie, koncentrację, mądrość, wyzwolenie, i wiedzę i wgląd w wyzwolenie tego poza treningiem. To pięć czynników, które posiada.

To w ten sposób, powiadam, że to co dane temu kto porzucił pięć czynników i posiada pięć czynników, jest bardzo owocne”.

Wśród różnych rodzajów wołów,

czy to czarnych, białych, czerwonych, czy złotych,

łaciatych, jednokolorowych czy wzorzystych,

opanowany byk się rodzi,

posiadający siłę, obdarzony szybkością.

Zaprzęgają właśnie mu ładunek,

nie troszcząc się o jego kolor.

Tak też, wśród ludzkich istot,

niezależnie od stanu narodzin -

wśród khattiyów, braminów, vessów,

suddów, candali, czy śmieciarzy -

wśród ludzi wszelkiego sortu

ta opanowana osoba o dobrych manierach się rodzi,

stabilny w Dhammie, cnotliwy w prowadzeniu się,

prawdomówny, obdarzony wstydem,

ten kto porzucił narodziny i śmierć,

spełniony w świętnym życiu,

z odłożonym brzemieniem, oderwany,

kto wykonał swe zadanie, wolny od skaz;

kto wyszedł poza wszystkie rzeczy

i przez nie-utrzymywanie zrealizował wygaszenie:

Dar jest prawdziwie rozległy,

gdy zasiany w tym czystym polu.

Głupcy pozbawieni zrozumienia,

otępiali i nieuczeni,

nie usługują świętym,

ale dają swe podarunki tym z zewnątrz.

Ci jednakże, którzy usługują świętym,

mądrym o statusie mędrców,

i tym, których wiara w Pomyślnego

jest głęboko zakorzeniona i dobrze ustanowiona,

odchodzą do świata bogów,

bądź rodzą się tu, w dobrej rodzinie.

Postępując kolejnymi krokami,

ci mądrzy zrealizują wygaszenie.

AN III, 45

Mnisi, są te trzy rzeczy, przepisywane przez mądrych, przepisywane przez dobrych ludzi. Dawanie jest przepisywane przez mądrych, przepisywane przez dobrych ludzi. Odejście w bezdomność jest przepisywane przez mądrych, przepisywane przez dobrych ludzi. Opiekowanie się matką i ojcem jest przepisywane przez mądrych, przepisywane przez dobrych ludzi. Te trzy rzeczy są przepisywane przez mądrych, przepisywane przez dobrych ludzi.

Dobrzy ludzie przepisują dawanie,

nie-krzywdzenie, samo-kontrolę i samo-opanowanie

usługiwanie własnej matce i ojcu

jak i spokojnie żyjącym święte życie.

To czyny dobrych,

którym mądra osoba powinna się oddać.

Szlachetny, posiadający wizję

odchodzi do spokojnego świata.

AN III, 42

Mnisi, w trzech przypadkach, człowiek może być rozpoznawany jako mający wiarę i przekonanie. Jakie trzy? Kiedy chce zobaczyć tych o cnotliwym zachowaniu; kiedy chce usłyszeć dobrą Dhammę; i kiedy trwa w domu z umysłem pozbawionym splamienia skąpstwem, szczodrobliwy bez przywiązań, bez kurczowego trzymania się włości, rozmiłowany w rezygnacji, oddany charytatywności, rozmiłowany w dawaniu i dzieleniu się. W tych trzech przypadkach człowiek może być rozpoznawany jako mający wiarę i przekonanie.

AN III, 41

Mnisi, kiedy obecne są trzy rzeczy, szlachetnie urodzony, obdarzony wiarą, tworzy wielką zasługę. Jakie trzy? Kiedy wiara jest obecna szlachetnie urodzony, obdarzony wiarą, tworzy wielką zasługę. Kiedy rzecz, która ma być dana, jest obecna, szlachetnie urodzony, obdarzony wiarą, tworzy wielką zasługę. Kiedy godni ofiar są obecni, szlachetnie urodzony, obdarzony wiarą, tworzy wielką zasługę.

AN II, 35 - dawanie

Wtedy gospodarz Anathapindika podszedł do Zrealizowanego, złożył mu hołd, usiadł z boku i powiedział do niego: „Kto w świecie, czcigodny panie, jest godzien darów, komu podarunki winny być dawane?” „Są, gospodarzu, dwaj w świecie, godni darów, ten w treningu, i ten poza treningiem. To ci dwaj w świecie, są godni darów, im podarunki winny być dawane”.

To zostało powiedziane przez Zrealizowanego. Po powiedzeniu tego, Pomyślny, Nauczyciel, powiedział dalej:

„W tym świecie ten w treningu i ten poza treningiem,

są godni podarunków tych co praktykują szczodrobliwość.

Odpowiednio prowadząc się ciałem, mową i umysłem

Są polem dla tych praktykujących szczodrobliwość;

to co im dane, przynosi wielki owoc”.

Podarunek Dhammy

To zostało powiedziane przez Zrealizowanego, powiedziane przez Arahata, i tak usłyszałam: „Mnisi, są te dwa rodzaje dawania, dawanie materialnych rzeczy i dawanie Dhammy. Z tych dwóch rodzajów dawania, to jest główne, mianowicie dawanie Dhammy. Są dwa rodzaje dzielenia się: dzielenie się materialnymi rzeczami i dzielenie się Dhammą. Z tych dwóch rodzajów dzielenia się, to jest główne, mianowicie dzielenie się Dhammą. Są dwa rodzaje pomocy: pomoc w materialnych rzeczach i pomoc w Dhammie. Z tych dwóch rodzajów pomocy, ta jest główna, mianowicie pomoc w Dhammie". To jest znaczenie tego co powiedział Zrealizowany. To w odniesieniu do tego zostało powiedziane:

Kiedy mówią, że dawanie
Jest najwyższe, nieprzewyższone,
I sam Zrealizowany zachęcał do dzielenia się,
Ten kto mądry i rozumiejący,
Pewny w tym czołowym polu zasług,
Czy nie dałby o odpowiednim czasie?

Zarówno ci którzy to proklamują
I ci którzy tego słuchają,
Pewni co do Nauk Wzniosłego,
Najwyższe dobro jest w pełni oczyszczone
Gdy pilnie żyją zgodnie z nauczaniem.

Itivuttaka 4. 98

Dawanie

To zostało powiedziane przez Zrealizowanego, powiedziane przez Arahata, i tak usłyszałam: „Mnisi, gdyby stworzenia znały, tak jak ja znam, rezultat dawania, nie zjadłyby bez podarowania, ani nie zezwoliły skazie skąpstwa by nawiedzała je i zakorzeniła się w ich umysłach. Nawet gdyby był to ich ostatni kęs, ostatni łyk, nie zjadłyby bez podzielenia się, gdyby był tam ktoś z kim można się podzielić. Ale, mnisi, ponieważ stworzenia nie znają, tak jak ja znam, rezultatu dawania i dzielenia się, to jedzą bez ofiarowania i skaza skąpstwa nawiedza je i zakorzenia się w ich umysłach”. To jest znaczenie tego co powiedział Zrealizowany. To w odniesieniu do tego zostało powiedziane:

Gdyby tylko stworzenia wiedziały -
Tak rzekł Wielki Mędrzec -
O jakim wielkim owocu
Jest rezultat dzielenia się
Z zadowolonym umysłem
Z usuniętą skazą skąpstwa,
Odpowiednio by dawały szlachetnym
Czyniącym to co dane owocnym.
Po daniu dużej ilości jedzenia jako podarunku
Tym, którzy godni są podarunków,
Dawcy idą do nieba
Po rozstaniu z ludzkim światem.
Po odejściu do nieba radują się,
I cieszą się tam przyjemnościami,
Niesamolubni doświadczają rezultatu
Szczodrego dzielenia się z innymi.

M 142. Ekspozycja Podarunków

1. Tak usłyszałem. Przy pewnej okazji Zrealizowany mieszkał w kraju Sakyów w Kapilavatthu w Parku Nigrodha.

2. Wtedy to Mahapajapati Gotami wzięła nową parę szat i udała się do Zrealizowanego. Po złożeniu mu hołdu usiadła z boku i powiedziała do Zrealizowanego: „Czcigodny panie, ta nowa szata została utkana i uszyta przeze mnie specjalnie dla Zrealizowanego. Czcigodny panie, niech Zrealizowany weźmie to ode mnie, kierowany współczuciem”. Kiedy to zostało powiedziane, Zrealizowany odrzekł: „Podaruj to Zgromadzeniu, Gotami. Kiedy dasz to Zgromadzeniu zarówno ja jak i Zgromadzenie zostanie uhonorowane. Drugi raz i trzeci raz Gotami powiedziała Zrealizowanemu: „Czcigodny panie, ta nowa szata została utkana i uszyta przeze mnie specjalnie dla Zrealizowanego. Czcigodny panie, niech Zrealizowany weźmie to ode mnie, kierowany współczuciem”. Drugi raz i trzeci raz Zrealizowany odrzekł: „Podaruj to Zgromadzeniu, Gotami. Kiedy dasz to Zgromadzeniu zarówno ja jak i Zgromadzenie zostanie uhonorowane.

3. Wtedy czcigodny Ananda rzekł do Zrealizowanego: „Czcigodny panie, niech Zrealizowany przyjmie nową parę szat od Mahapajapati Gotami. Mahapajapati Gotami była bardzo pomocną dla Zrealizowanego. Jako siostra jego matki była jego opiekunką, która dawała mu mleko, karmiła piersią Zrealizowanego gdy jego matka umarła. Zrealizowany był również bardzo pomocny dla Mahapajapati Gotami. To dzięki Zrealizowanemu przyjęła schronienie w Buddzie, Dhammie i Zgromadzeniu. To dzięki Zrealizowanemu Mahapajapati Gotami powstrzymuje się od zabijania żywych stworzeń, zabierania tego co niedane, od błędnego prowadzenia się co do zmysłowych przyjemności, od kłamstwa i od wina, likierów i używek stanowiących podstawę zaniedbania. To dzięki Zrealizowanemu Mahapajapati Gotami jest wolna od wątpliwości co do cierpienia, co do powstania cierpienia, co do wstrzymania cierpienia i co do drogi prowadzącej do wstrzymania cierpienia. Zrealizowany był bardzo pomocny Mahapajapati Gotami".

4. "Tak to jest, Anando. Kiedy jedna osoba dzięki drugiej udała się po schronienia do Buddy, Dhammy i Zgromadzenia, to powiadam, że nie jest łatwo tej pierwszej zrewanżować się składając jej hołd, okazując szacunek i usługując i zapewniając szaty, jedzenie, miejsce spoczynku i lekarstwa. Kiedy jedna osoba dzięki drugiej zdecydowała się powstrzymywać od zabijania żywych istot, od zabierania tego co niedane, od błędnego prowadzenia się co do zmysłowych przyjemności, od kłamstwa i od wina, likierów i używek stanowiących podstawę zaniedbania to powiadam, że nie jest łatwo tej pierwszej zrewanżować się składając jej hołd, okazując szacunek i usługując i zapewniając szaty, jedzenie, miejsce spoczynku i lekarstwa. Kiedy jedna osoba dzięki drugiej stała się wolna od wątpliwości co do cierpienia, co do powstania cierpienia, co do wstrzymania cierpienia i co do drogi prowadzącej do wstrzymania cierpienia, to powiadam, że nie jest łatwo tej pierwszej zrewanżować się składając jej hołd, okazując szacunek i usługując i zapewniając szaty, jedzenie, miejsce spoczynku i lekarstwa.

5. Anando, jest czternaście rodzajów osobistych podarunków. Ktoś daje podarunek Tathagacie, spełnionemu i całkowicie przebudzonemu; to pierwszy rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek milczącemu Buddzie, to drugi rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek arahatowi, uczniowi Tathagaty to trzeci rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek temu kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do realizacji owocu poziomu arahata, to czwarty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje nie-powracającemu, to piąty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek temu kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do zrealizowania owocu nie-powracającego, to szósty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje raz-powracającemu, to siódmy rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek temu kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do zrealizowania owocu raz-powracającego, to ósmy rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje wchodzącemu w strumień, to dziewiąty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek temu kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do zrealizowania owocu wchodzącego w strumień, to dziesiąty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek człowiekowi zewnętrznej drogi, który jest wolny od pożądania zmysłowych przyjemności, to jedenasty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek cnotliwej zwykłej osobie, to dwunasty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek niemoralnej zwykłej osobie, to trzynasty rodzaj osobistego podarunku. Ktoś daje podarunek zwierzęciu, to czternasty rodzaj osobistego podarunku.

6. Anando, dając podarunek zwierzęciu, ofiarodawca może oczekiwać stukrotnego zwrotu. Dając podarunek niemoralnej zwykłej osobie, ofiarodawca może oczekiwać tysiąckrotnego zwrotu. Dając podarunek zwykłej cnotliwej osobie, ofiarodawca może oczekiwać sto tysięcznego zwrotu. Dając podarunek człowiekowi zewnętrznej drogi wolnemu od pożądania zmysłowych przyjemności ofiarodawca może oczekiwać sto tysięcy razy sto tysięcznego zwrotu. Dając podarunek temu co wkroczył na ścieżkę prowadząca do zrealizowania owocu wchodzącego w strumień ofiarodawca może oczekiwać nieobliczalnego, niezmierzalnego zwrotu. Cóż zatem można powiedzieć o wchodzącym w strumień? ... o raz-powracającym ... o tym kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do zrealizowania owocu nie-powracającego ... o nie-powracającym ...o tym kto wkroczył na ścieżkę prowadzącą do zrealizowania owocu arahata ... o arahacie ... o milczącym Buddzie ... o Tathagacie, spełnionym i całkowicie przebudzonym?

7. Anando, jest siedem rodzajów podarunków dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek dla Zgromadzenia (mnichów i mniszek) wiedzionych przez Buddę. Ktoś daje podarunek dla obu (mnichów i mniszek) po osiągnięciu przez Tathagatę finałowego wygaszenia, to drugi rodzaj podarunku dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek dla Zgromadzenia mnichów, to trzeci rodzaj podarunku dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek dla Zgromadzenia mniszek, to czwarty rodzaj podarunku dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek mówiąc: „Wyznacz tylu a tylu mnichów i mniszek ze Zgromadzenia”, to piąty rodzaj podarunku dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek mówiąc: „Wyznacz tylu a tylu mnichów ze Zgromadzenia”, to szósty rodzaj podarunku dla Zgromadzenia. Ktoś daje podarunek mówiąc: „Wyznacz tyle a tyle mniszek ze Zgromadzenia”, to siódmy rodzaj podarunku dla Zgromadzenia.

8. W przyszłości Anando będą członkowie klanu, ubrani na żółto, niemoralni o złym charakterze. Ludzie będą dawać tym niemoralnym osobom podarunki dla korzyści Zgromadzenia. Nawet wtedy powiadam, podarunek uczyniony Zgromadzeniu jest nieobliczalny, niezmierzalny i powiadam, że w żaden sposób podarunek dla indywidualnej osoby nie może być bardziej owocny niż podarunek uczyniony Zgromadzeniu.

9. Anando, są cztery rodzaje oczyszczenia podarunku. Jakie cztery? Jest podarunek oczyszczany przez dawcę nie przez odbiorcę. Jest podarunek oczyszczany przez odbiorcę nie przez dawcę. Jest podarunek co nie jest oczyszczony ani przez dawcę ani przez odbiorcę. Jest podarunek co oczyszczony zarówno przez dawcę jak i odbiorcę.

10. A jak podarunek jest oczyszczony przez dawcę nie przez odbiorcę? Tu dawca jest cnotliwy o dobrym charakterze, a odbiorca jest niemoralny o złym charakterze. Tak oto podarunek jest oczyszczony przez dawcę a nie przez odbiorcę.

11. A jak podarunek jest oczyszczony przez odbiorcę nie przez dawcę? Tu dawca jest niemoralny o złym charakterze a odbiorca jest cnotliwy o dobrym charakterze. Tak oto podarunek jest oczyszczony przez odbiorcę nie przez dawcę.

12. A jak podarunek nie jest oczyszczony ani przez dawcę ani przez odbiorcę? Tu dawca jest niemoralny o złym charakterze i odbiorca jest niemoralny o złym charakterze. Tak oto podarunek nie jest oczyszczony ani przez dawcę ani przez odbiorcę.

13. A jak podarunek jest oczyszczany zarówno przez dawcę jak i odbiorcę. Tu dawca jest cnotliwy o dobrym charakterze i odbiorca jest cnotliwy o dobrym charakterze. Takie są cztery rodzaje oczyszczenia podarunków.

14. Oto co powiedział Zrealizowany, kiedy wzniosły to powiedział, Mistrz dodał następnie:

Kiedy cnotliwa osoba daje niemoralnej osobie
Ufna w sercu, podarunek prawowiernie zdobyty,
Pokładając wiarę, że owoc działania jest wielki,
Cnota dającego oczyszcza podarunek.
Kiedy niemoralna osoba daje cnotliwej osobie
Nieufna w swym sercu, podarunek zdobyty nieprawowiernie,
Nie pokładając wiary, że owoc tego będzie wielki,
Cnota odbiorcy oczyszcza podarunek.
Kiedy niemoralna osoba daje niemoralnej osobie
Nieufna w swym sercu, podarunek zdobyty nieprawowiernie,
Nie pokładając wiary, że owoc tego będzie wielki,
Nic nie oczyszcza tego podarunku.
Kiedy cnotliwa osoba daje cnotliwej osobie
Ufna w sercu, podarunek prawowiernie zdobyty,
Pokładając wiarę, że owoc działania jest wielki,
Ten podarunek, powiadam w pełni dojrzeje.
Kiedy beznamiętna osoba daje beznamiętnej osobie
Ufna w sercu, podarunek prawowiernie zdobyty,
Pokładając wiarę, że owoc działania jest wielki,
Ten podarunek, powiadam jest najlepszym ze wszystkich światowych.